Ο Λίνος Πολίτης και η συνεισφορά του στις νεοελληνικές σπουδές

~του Θοδωρή Ματράκα~

Αποτέλεσμα εικόνας για Λίνος Πολίτης

Ο Λίνος  Πολίτης αποτελεί μία εξέχουσα προσωπικότητα στον χώρο της νέας ελληνικής λογοτεχνίας. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 21 Σεπτεμβρίου 1906 και ήταν ο τέταρτος γιος του Νικόλαου Πολίτη. Τις εγκύκλιες σπουδές ολοκλήρωσε στο Διδασκαλείο Μέσης Εκπαίδευσης και το 1922 εισήχθη στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1926. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου και πρόεδρος της Φοιτητικής Συντροφιάς, μιας φοιτητικής οργάνωσης που ιδρύθηκε το 1910, εξέφραζε τις θέσεις της δημοτικιστικής κίνησης και ζητούσε την καθιέρωση της ομιλούμενης γλώσσας ως επίσημης γλώσσας στον γραπτό λόγο.

Τον Μάιο του 1929 διορίστηκε επιμελητής στο Τμήμα χειρογράφων της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος έπειτα από επιτυχή συμμετοχή του σε διαγωνισμό στον οποίο διακρίθηκε. Το 1948 συνεχίζει τη σταδιοδρομία του στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης με διαλείμματα από το 1932 ως το 1935 λόγω σπουδών στο εξωτερικό (Μόναχο, Βερολίνο, Παρίσι) μετά από συμμετοχή του σε διαγωνισμό του Υπουργείου Παιδείας θα πραγματοποιήσει και άλλες σπουδές σπουδαίες πόλεις και από το 1943-1945 όταν υπήρξε έφορος αρχαιοτήτων στην Πάτρα. Τον Ιούνιο του 1931 αναγορεύθηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών με θέμα διατριβής του τα Ελληνικά χειρόγραφα της Σερβίδος βασιλίσσης Ελισάβετ. Η διατριβή αν και ανέκδοτη στα ελληνικά δημοσιεύθηκε στα γερμανικά στην επετηρίδα Byzantinoslavica (1930). Κατά τις σπουδές του στο εξωτερικό μελετά την κλασική αρχαιολογία και την κλασική και βυζαντινή φιλολογία. Αν και δεν διορίστηκε στην αρχαιολογική υπηρεσία κατά τον μεσοπόλεμο, συμμετείχε σε ανασκαφές στην Ικαρία το 1938 και 1939 και παλαιογραφικές. Το 1945 επέστρεψε στην Εθνική Βιβλιοθήκη.

Τρία χρόνια αργότερα (1948) εξελέγη καθηγητής στην έδρα Νεότερης Ελληνικής Φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου δίδαξε για δύο δεκαετίες έως το 1969, οπότε αποχώρησε διαφωνώντας με τον θεσμό του Επιτρόπου που είχε καθιερώσει στα Πανεπιστήμια η Χούντα των Συνταγματαρχών. Στο διάστημα που βρισκόταν εκεί προώθησε τη σύσταση του τμήματος Μέσων και Νεότερων Ελληνικών Σπουδών. Στις 20 Μαρτίου 1980 έγινε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα της Νεότερης Ελληνικής Φιλολογίας. Ήταν ο ιδρυτής και ο πρόεδρος της Καλλιτεχνικής Εταιρείας Τέχνη (1951-1976) και συνδιευθυντής του περιοδικού Ελληνικά. Πέθανε στην Αθήνα το 1982.

Η Ανθολογία του Πολίτη πρωτοεκδόθηκε την περίοδο 1965-1967 από τις εκδόσεις «Γαλαξίας» και η αναθεωρημένη δεύτερη έκδοση έγινε από τις εκδόσεις «Δωδώνη» την περίοδο 1975-1977. Είναι διαρθρωμένη ιστορικά και χωρίζεται σε 2 μέρη με τα τρία πρώτα βιβλία να προέρχονται από έργα της πρώτης φάσης της νεοελληνικής ποίησης και τα άλλα τέσσερα (πέντε στη δεύτερη έκδοση) τη νεώτερη. Έτσι το πρώτο μέρος καλύπτει την περίοδο από τα μέσα του 11ου αιώνα μέχρι την άλωση της Κωνσταντινούπολης, ο δεύτερος τόμος την εποχή μετά την Άλωση, ο τρίτος τόμος τα κείμενα της Κρητικής λογοτεχνίας. Οι υπόλοιποι τόμοι εστιάζουν στους Φαναριώτες και την αθηναϊκή σχολή, στους Επτανήσιους ποιητές, στον Παλαμά και τους συγχρόνους του, στον Καβάφη και της ποίησης του 1930 και τέλος στη γενιά του 1930 και εξής.

Το 1978 εκδίδεται η Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας από το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης (ΜΙΕΤ). Το βιβλίο αυτό κυκλοφόρησε πρώτα στα αγγλικά (πρώτη έκδοση 1973), όπου ο Πολίτης προσπάθησε να δώσει μία συνοπτική παρουσίαση της νεοελληνικής λογοτεχνίας από τις αρχές της στα ύστερα βυζαντινά χρόνια ως σήμερα. Στόχος του συγγραφέα ήταν να απευθυνθεί τόσο σε ένα ευρύτερο αναγνωστικό κοινό που δεν είναι σε μεγάλο βαθμό εξοικειωμένο με τα λογοτεχνικά τεκταινόμενα των τελευταίων αιώνων όσο και στους φοιτητές και τους εκπαιδευτικούς του χώρου των θεωρητικών σπουδών. Στο πρώτο μέρος παρουσιάζεται η νεοελληνική λογοτεχνική παραγωγή από τις αρχές της ως τον 18ο αιώνα και στο δεύτερο μέρος αναλύεται η λογοτεχνία στις δεκαετίες πριν από την Επανάσταση του 1821. Ακολουθούν οι Ρομαντικοί της Αθηναϊκής Σχολής, η γενιά του 1880, η πεζογραφία μετά το 1880, το γλωσσικό ζήτημα και ο Ψυχάρης, η ποίηση γύρω και ύστερα από τον Παλαμά, ο Καβάφης, ο Σικελιανός, ο Καζαντζάκης και η γενιά του 1930. Στο τελευταίο κεφάλαιο αναπτύσσεται η μεταπολεμική ποίηση και πεζογραφία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s