Κομμένα Πεύκα

~του Γιώργου Δόντσου~

“And I,who follow every seed-leaf upon the wind! They will say that I deserve this”

~Ezra Pound

Σχετική εικόνα

Μια γλώσσα μπαίνει σε ένα μπαρ,

Ζητάει τζιν τόνικ για να πνίξει την αθανασία,

Παρακολουθεί τον δρόμο,τον δρόμο·

Περιμένει.

Η μέρα αρχίζει,ο κόσμος προχωρά,

Πρέπει να κουβαλάς το πιθάρι σου συνέχεια,

Αν δεν θέλεις να μείνεις ανέστιος·

Πρέπει να αποστρέφεσαι το φως συνέχεια,

Αν θέλεις να δεις την αλήθεια,

Διαβάζει εφημερίδα·

Μέσα στον καφέ,κόκκοι ζάχαρης

Που δεν πρόλαβαν να λιώσουν,

Φόβος,τρόμος

Πως θα πεθάνουμε,άραγε;

Ο ήλιος ανέτειλε πριν δυο ώρες,

Ώρα να σαλπάρει,καιρό έμεινε

Σε αυτήν την ξεχασμένη πόλη·

Μπορεί να εκπλήρωσε την αποστολή του,

Μπορεί να τσάκισε τους εχθρούς,

Να κέρδισε το μέλλον του,

Μα πάντα,υπάρχει τρόπαιο

Που ακόμη δεν έχει κατακτηθεί·

Μπροστά του θα μοιάζουν τα περασμένα

Με τριμμένο μάλλινο πανωφόρι·

Ώρα να σαλπάρει,εδώ δεν έμεινε τίποτα,

Ούτε καινούργιες καρδιές,

Ούτε καινούργιες υποσχέσεις,

Ούτε καινούργιες διαπραγματεύσεις,

Πολιτικάντη νοσηρέ, Άθλιε υποκριτή!

Ο πρόεδρος πέθανε,

Το είπαν στις ειδήσεις.

Στην γωνιά,ανάμεσα στο μπακάλικο και

Το χαμαιτυπείο,

Περιμένει, σφιγμένη, με άκρα παγωμένα,

Λέαινα με λάθος επιλογή καριέρας·

Μαύρο μάτι,όνειρα στάχτη και

Ο σύζυγος να ξενοκοιμάται,

Μα ελπίδα τώρα υπάρχει·

Περιμένει τον θείο της,είπε θα έρθει

Με το καινούργιο αμάξι,που όλοι ζηλεύουν,

Μπορεί να σε πάει παντού·

Όταν μιλάει γι’αυτό γίνεται ξανά παιδί,

Κομπάζει,αλλά με τρόπο παιδιάστικο,

Τα μάτια μου τυφλώθηκαν αλλά τώρα βλέπω·

Φοβάται μην γυρίσει πρώτα ο σύζυγος,

Αλλά θα θελε να δει την έκφραση του

Από το πίσω τζάμι,φεύγοντας·

Έχει δυο μέρες που

Τα παιδιά πνίγονται στο ίδιο τους το αίμα,

Στοιβαγμένα,στην μπανιέρα,στην μπανιέρα·

Βγάλε με ψεύτη,

Μα κείνη τη μέρα όλα γίναν με σπουδή·

Τέτοια γλυκιά κοπέλα,τέτοια πρόσχαρη κοπέλα,

Ικανή για κάτι τέτοιο! Αν είναι δυνατόν,κάτι τέτοιο!

Κρώζουν τα κοράκια στο σύρμα,

Ζωή

Στο φρενοκομείο.

Κάθε βράδυ στον δρόμο,στον δρόμο

Πεθαίνουν μικρές ταξιδεύτριες,

Θυσίες,σφίγγοντας χαλινάρια

Μέσα στις ερμητικά ανοιχτές αγκαλιές τους,

Εν δυνάμει αστέρια της σόουμπιζ·

Χάνεται η πόλις,ο λαός πεινά και κλαίει,

Μαρξιστές με χλαμύδες

Ειρωνεύονται το μικροκλίμα της πλατείας,

Λένε δεν είναι αρκετό·

Κάθε βράδυ στον δρόμο, στον δρόμο

Πεθαίνουν μικροί ταξιδευτές,

Κομπάζοντας για τα οχήματά τους,

Τελική διακόσια, ξύνει πινακίδα σου λέω·

Quid est? Quid moraris emori?

Αποδομούν και αποδομούν και αποδομούν

Μέχρι να μην έχει μείνει ούτε μάσκα,ούτε σασί

Να τους τσακίσει το κεφάλι,πέφτοντας·

Στον δρόμο,στον δρόμο

Δεν έχει μείνει κανείς και ο κανένας

Δεν έχει ποιον να διατάξει.

Μα την αλήθεια,είναι καιρός

Αυτή η γλώσσα να πάει σπίτι·

Είναι πιωμένη και δεν ξέρει τι λέει,

Μεθυσμένη απαριθμεί με λυγμούς

Τα λάθη της ζωής της·

Πάνε σπίτι γλυκιά μου,

Δεν έχεις θέση εδώ

Στον δρόμο,στον δρόμο.

2 σκέψεις σχετικά με το “Κομμένα Πεύκα

  1. Bγηκα στον δρόμο
    Είδα πολλούς ανθρώπους
    Με χαμένα τα όνειρα
    Με χαμένες ελπίδες
    Αλήθεια λέω δεν ήπια γουλιά
    Γιατί με διώχνεις;
    Ο δρόμος δεν σου ανήκει
    Εδώ κάτω θα κάτσω και εγώ
    Θα περιμενω
    Μπορεί να έρθει
    Δεν είμαι εγώ η ελπίδα
    Ούτε το όνειρο είμαι
    Είμαι ο δρόμος
    Έλα
    Κάτσε λίγο μην φεύγεις
    Κάνει κρύο
    Αλήθεια, μόνο κρύο έχει στον δρόμο
    Κική Ματέρη
    .

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s