Κι αν μας αντέξει το σχοινί, θα φανεί στο χειροκρότημα..

~ της Τσαμπίκας Κουτούζη~

Πλανήτης Γη, 2020. Ώρα μηδέν. Βρεθήκαμε σε μια νέα εποχή που ακόμη κάνουμε προσπάθεια να την καταλάβουμε. Να προσαρμοστούμε στις επιταγές της. Εποχή που συγκρούεται από παντού. Ενώ όλα τρέχουν και ταυτόχρονα παγώνουν. Ακούγαμε για φονικές πανδημίες ήδη από την εποχή του Περικλή, αλλά τελικά άλλο να τις ακούς κι άλλο να την βιώνεις, άλλο να σε εμπεριέχει και άλλο να μπορείς να σταθείς στο ύψος της.

  Ακόμη και η μάχη που γίνεται ενάντια στην πανδημία είναι αμφίρροπη. Από την μία βλέπεις τον τρόμο κι από την άλλη την ασυνειδησία. Από την μια σε θέλει αμέτοχο με μοναδικό σου όπλο την απουσία και από την άλλη θέλει κατηγορίες ανθρώπων να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Και βέβαια μιλώ για τους γιατρούς, για το νοσηλευτικό προσωπικό, για το προσωπικό των καταστημάτων που εξυπηρετούν αυτές τις μέρες.

  Ελλάδα, Κυριακή, ώρα εννιά μ.μ, μπαλκόνια μεστά.

 Στέκομαι σε αυτό το χειροκρότημα των πολιτών, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τους γιατρούς και τους νοσηλευτές που ρίχνονται στο μέτωπο θέτοντας τους εαυτούς τους σε κίνδυνο.

  Σε αυτούς που προσπαθούν να κρατήσουν στους ώμους τους το σύστημα υγείας μιας ολόκληρης χώρας. Ακόμη κι όταν δεν τους σηκώνει αυτό. Σε αυτούς που είκοσι τέσσερις ώρες αναμετριούνται με τον φόβο, με την αλήθεια, με τον θάνατο, με την ζωή.

  Σε αυτούς που μαζεύουν τις δυνάμεις τους γιατί έχουν να φέρουν εις πέρας μια αποστολή, στην διάρκεια της οποίας θα πρέπει να χαθούν όσο γίνεται λιγότεροι συμπολεμιστές.

  Σε αυτούς που δεν πρέπει να κουραστούν, να χάσουν την ψυχραιμία τους, να χάσουν το μέτρημα. Σε αυτούς που μετά απ’ όλα αυτά πρέπει να γυρίσουν στα σπίτια τους, πίσω σε αυτούς που τους περιμένουν.

  Δεν ξέρω πόσο δύσκολος και μακρινός είναι ο δρόμος της πανδημίας, εξάλλου είναι πολύ πρωτόγνωρος στην γενιά μας, ξέρω όμως πως μέσα σε όλο αυτό το σκοτάδι σήμερα άναψαν πολλά μπαλκόνια.

  Οι άνθρωποι, ενωμένοι έγιναν ήχος για μερικά λεπτά, έφτασαν στην πρώτη γραμμή και έδειξαν την ευγνωμοσύνη τους. Έδειξαν την συμπαράσταση τους. Κι αν τελικά η αντοχή του σχοινιού φαίνεται στο χειροκρότημα.. Στο άκουσμα του αποψινού σίγουρα γεμίσαμε αισιοδοξία.

  Ας ελπίσουμε ο δρόμος να είναι σύντομος και όσο γίνεται λιγότερο ανηφορικός, μέχρι τότε… μένουμε σπίτι. Είναι το μοναδικό μας όπλο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s