Πανδημία μοναξιάς

~της Τσαμπίκας Κουτούζη~

Η εμφάνιση του ιού έχει στιγματίσει σχεδόν όλο το φάσμα της ανθρώπινης ζωής. Αυτής που τώρα βρίσκεται σε καρτερική αναμονή μαζί με τις καλύτερες μέρες που θα κλείσουν την πόρτα στον ιό και θα ανοίξουν τις πόρτες των ανθρώπων.

Ανάμεσα σε αστρονομικούς αριθμούς θυμάτων που δυσκολεύεσαι να συνηθίσεις, ανάμεσα στους φόβους για επικείμενη έκρηξη της ανεργίας και της οικονομικής ύφεσης, απλώνεται κι όλο αυτό το αίσθημα της μοναξιάς που έφερε μαζί του ο ιός και σαν κύμα πνίγει μυριάδες άτομα μέσα σε τέσσερις τοίχους.

Residents of Tri-City seniors' home at greater risk to COVID-19 ...

Ο ιός έχει καταφέρει να συντονίσει εκατομμύρια ανθρώπους -χωρίς εξαιρέσεις- στον ίδιο τρόπο ζωής, μιας κι έχει εξαπλωθεί σε περισσότερες από 170 χώρες. Φυσικά στο διάβα του έχει σπείρει αισθήματα φόβου, ανησυχίας και εγκατάλειψης που θερίζουν.

Η μοναξιά του Κορωνοϊού σε θέλει 14 μέρες ή μια αιωνιότητα μακριά απ’ όσα συνήθιζες να αγαπάς και θεωρούσες δεδομένα.

 Ας τα πάρουμε όμως με την σειρά. Τα άτομα που νοσούν ήπια είναι αναγκασμένα να μένουν σε καθεστώς απομόνωσης για κάποιες μέρες έχοντας ξεχάσει μαζί με το σύνολο του πληθυσμού πώς είναι να αγγίζεις άφοβα τον διπλανό σου. Είναι άλλωστε και το ζήτημα της ατομικής ευθύνης που σήμερα έχει γίνει ζήτημα επιβίωσης. Αυτή είναι η καλἠ εκδοχή.

Το κακό σενάριο έχει να κάνει με τους ανθρώπους που βρίσκονται στους θαλάμους νοσοκομείων. Μ΄εκείνους που δεν μπορούν να μοιραστούν την ανασφάλεια και την αγωνία τους. Είναι μόνοι. Αγκαλιά με τους αναπνευστήρες. Αναμετριούνται με τις ανάσες τους, κι όταν εκείνες ραθυμούν δεν έχουν την ευκαιρία να σφίξουν ένα χέρι που θα ήθελαν, να πουν δυo λόγια που ξέχασαν, να δουν όσους αγάπησαν.

Αυτό είναι μια τραγωδία που δεν συνηθίζεται. Σαν τα βιβλία που σε στριφογυρίζουν κάπου ανάμεσα στον σκληρό ρεαλισμό και στο ονειρικό παράδοξο. Κι αμέσως θες να αλλάξεις κεφάλαιο.

Και τώρα μέσα στα διαμερίσματα. Άνθρωποι που μένουν μόνοι και παλεύουν με τον χρόνο, όταν τα λεπτἀ στην σιωπή γίνονται ώρες και οι μέρες χρόνια. Το μότο σήμερα είναι πως αν αγαπάς καποιον έχεις χρέος να μείνεις μακριά του. Οξύμωρο κι όμως επίκαιρο.

Και τώρα έξω από τα διαμερίσματα, στους δρόμους. Άτομα που ελπίζουν πως η μέρα που θα ξημερώσει δεν θα είναι χειρότερη από τη νύχτα που έπεσε.

 Ο ιός ήρθε και σίγουρα μας δίδαξε πολλά. Ανάμεσα σ’ αυτά αδιαμφισβήτητα βρίσκεται και η ζεστασιά της ανθρώπινης επαφής, η οποία στην περίοδο που διανύουμε είναι κάτι.. που δεν συνηθίζεται..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s