Υπάρχει έγκλημα δίχως τιμωρία;

~ της Ιωάννας Ιακωβάκη ~

Άραγε υπάρχει έγκλημα χωρίς να έχει επιβληθεί στον θύτη η αντίστοιχη τιμωρία;

Στους πυλώνες της αποκάλυψης ακόμα ενός στυγερού και ανατριχιαστικού εγκλήματος, την έκβαση του οποίου έχουμε συναντήσει σε ακραίες υποθέσεις κινηματογραφικού πλαισίου, που φαντάζουν παράγωγα μιας καλπάζουσας φαντασίας του σκηνοθέτη,

Εκφράσεις και επιφωνήματα που υποδηλώνουν το ανέλπιστο αυτού που μόλις γίναμε θεατές συνοδεύουν περίτεχνα καλλιτεχνικά δημιουργήματα. Μέχρι τη αμήχανη αλλά γεμάτη ειλικρίνεια στιγμή που μετά τους τίτλους τέλους ακολουθεί η φράση “η ιστορία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα”.

Τι συμβαίνει ξαφνικά όταν  επέρχεται αυτή η δυστυχής διαπίστωση της πραγματικότητας;! Ποιος καλείται να αναλάβει τις ευθύνες των πεπραγμένων του και ποιος είναι σε θέση να απονείμει δικαιοσύνη. Κάθε έγκλημα δυστυχώς δεν άπτεται και μιας καθόλα ισάξιας τιμωρίας. Κάθε μάχη σώμα με σώμα και κάθε αγώνας για το δίκαιο καταπατάται στο βωμό των ωφελημάτων των λίγων και ισχυρών. Οι πεσόντες μια μάχης πάντοτε προέρχονται από τους καλούς που διεκδικούν ιδανικά. Και για αυτά τιμωρούνται. Ποιος τιμωρεί όμως τον δολοφόνο των πολλών και αδυνάτων;

Ποικίλα αστυνομικά ρεπορτάζ μας επιβεβαιώνουν πως η καθόλα αξιοπρεπής και ακριβοδίκαιη κοινωνία μεριμνεί υπέρ της αποκατάστασης της αδικίας του θύτη. Τραγική ειρωνεία; Μάλλον η τραγικότητα της πραγματικότητας.

Για μία κοινωνία που κάθε μορφή εγκλήματος διαιωνίζεται αλλά σπανίως τιμωρείται επάξια είναι παράλογο κανείς να αναζητά τα φυσικά κίνητρά κάθε εγκληματικής πράξης σε ερμηνευτικά σχήματα ψυχιατρικοποίησης του εκάστοτε θύτη. Για μία κοινωνία που η παραβατικότητα θεωρείται της μοδός, η ανομία αντικαθιστά τους κανόνες δικαίου και ηθικής που διδασκόμαστε στα σχολεία, για να ενσωματωθεί πιο ομαλά κάποιος από το συννεφάκι της παιδικής και εφηβικής ηλικίας, στον σκληροτράχηλο κόσμο της ενηλικίωσης, ποιος ύστερα είναι ακέραιος να διανείμει την δικαιοσύνη;

Στο βωμό της διεκδίκησης αγαθών και με το μότο “ για να εξελιχθείς σήμερα πρέπει να πατήσεις επί πτωμάτων” κανείς δεν θα διστάσει να θυσιάσει καμία του αξία για λίγα περισσότερα αγαθά πολύτιμα του καπιταλιστικού μοντέλου.  Μοντέλο ζωής που εξαγοράζει κάθε τι απτό αλλά μη ουσιαστικό, κάθε τι πρόσκαιρο και ευκαιριακό. Διδασκόμαστε να διεκδικούμε και να αναλωνόμαστε σε μοτίβα ζωής που κυνηγούν την μανία για χειροπιαστή απόδειξη της αξίας.

Τι συμβαίνει όταν η αξία αυτή συγκρίνεται με τις πραγματικές αξίες; Το τοπίο θολώνει. Για πρώτη φορά στο πεδίο της μάχης η διεκδίκηση και το αποτέλεσμα μετρά. Τα ψεύτικα ακριβοπληρωμένα ιδανικά χάνουν την λάμψη τους στην όψη της ηθικής της ισοτιμίας και της αξιοπρέπειας. Αυτό είναι το αποτέλεσμα των πολύχρονων κοινωνικών διδαγμάτων. Η ζωή, ο αυτοσεβασμός, η ακεραιότητα μοιάζουν φθηνά ανταλλάγματα των αδικοχαμένων πολύτιμων αντικειμένων.

Τι πιο πολύτιμο από τον σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή!

Είναι μάλλον η κατάλληλη στιγμή για τον επαναπροσδιορισμό των αξιών

Η γυναικοκτονία, που λανθασμένα θεωρούσαμε πως πολεμούσαμε για χρόνια με τις άκαρπες προσπάθειες για διεκδικήσεις σε διάφορους τομείς της ζωής, είναι βαθιά ριζωμένη μέσα στο πρόγραμμα ανατροφής των ανερχόμενων γενεών. Οι συνειδήσεις μας διαπνέονται από ψεύτικα ιδανικά καλοβολεμένα για τα γούστα φαινομενικά “καλών παιδιών” που όμως η καλοσύνη τους δεν ήταν αρκετή για να καταπνίξει τα πατριαρχικά ιδεώδη.  Όσο μακρινά παιδιά μιας άλλης κοινωνικο-πολιτισμικής πραγματικότητας και αν μοιάζουν δυστυχώς δεν είναι στη πραγματικότητα.

Η ανοχή και προσπάθεια συγκάλυψης τέτοιων γεγονότων, θα επιτύχουν μόνο να διαιωνίσουν το πρόβλημα με μια επιφανειακή δικαιολόγηση που θα δώσει χώρο στους μελλοντικούς πιθανούς φανατικούς του πατριαρχικού ιδεώδους να δράσουν ανενόχλητοι.

Δεν είσαι εσύ που θεωρείς πως λανθασμένα έχεις απαιτήσεις από τον κόσμο να σε σέβονται και να σε υπολογίζουν. Είναι ψιλά γράμματα για όσους νομίζουν πως το κομμάτι αυτο της ύλης δεν ήταν στα σος από λάθος κρίση του “δασκάλου” του.

Έτσι προτίθεται απόψε στη συνείδηση όλων άλλη μια αδικοχαμένη ψυχή που πίστεψε στο ιδανικό του πραγματικού συναισθήματος και στην ελπίδα της ισότητας και των αγαθών αισθημάτων. Ανίκανη μόνη της να εναντιωθεί με παγιωμένες αξίες που ήρθαν να την εκδικηθούν.

Ας είναι εδώ το τέλος!

Οι φόνισσες

~ της Νάντιας Καριοφύλλη~

Αιφνίδια σ’ απάντησε το σώμα μου
Καθώς ηχούσανε οι φόνισσες στη λεπτοκαριά
Και πένθιμα εμβατήρια πάλι ελάλησαν, άσματα νέας νεκρικής σιγής.
Βούιζε η πλάση, μα εγώ διαμελισμένη κρατώ κρύφα τα μυστικά της πλάσης μου
Φαρμάκι πίνω απ το κεντρί για να μοιράζω μέλι
Μελλόνυμφη και ντύνομαι με σάβανο, κελί σκοτεινιασμένο
Σε μια άβυσσο απύθμενη πριν φίδι με δαγκώσει
Και η ψυχή λερώσει με εγκλήματα και οργή

Ψάχνει μαινόμενη να σπείρει, να θερίσει, με αγιασμό να μη βλαστίσει το κύμα της πληγής
Νεκράνθη ματωμένα και ένα μαχαίρι,
Τσαπί που σκάβει χώμα νωπό μιασμένο
Για να ανθίσει απο λυγμούς της μέθης πεπρωμένο
που αναζητά σταγόνες Λήθης
Στο δηλητήριο που σείεται σακκαδικά ενάντια στο μέλι που αναβλύζει και αθόρυβα με τροφούς
σπαρτά της χόβολης με θειάφι τα σαπίζει.

Ποιος παίρνει την ευθύνη του δικαίου;

~ της Ιώαννας Ιακωβάκη ~

Εν έτει 2021 καλούμαστε να προσδιορίσουμε την έννοια του κράτους δικαίου. Έννοια θεωρητικά δεδομένη και προσδιορισμένη με ακρίβεια από τον 5ο αιώνα π.Χ,. Για ποιόν ήταν όμως δεδομένη και σωστά προσδιορισμένη; Ποιοι θεωρούσαμε πως ήταν σωστά επιλεγμένοι για να ορίζουν το σωστό και το δίκαιο για μια κοινωνία δημοκρατική και ισάξια για όλα τα μέλη της; Είχαμε όλοι το ίδιο αξιακό σύστημα για την έννοια του σωστού και του δικαίου;
Η χρονολογία 2021 φάνταζε σαν μια ανάμνηση με χαρακτήρα απόδοσης τιμητικών αφιερώσεων στους αγωνιστές που πριν 200 χρόνια πάλεψαν για ένα ιδεώδες δίκαιο και ελευθερωτικό. Κακή σύμπτωση ή μήπως καμπανάκι κινδύνου πως το αίτημα τους δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ;

Keep your eye out for any possible new Banksy artworks on the Isle of Wight


Η κοινωνία αν και ανεξάρτητη από μια μορφή εξουσιαστικού ζυγού, δεν έγινε ποτέ στην πραγματικότητα το ιδεώδες για το οποίο μάχονταν με μένος κατά εκείνου που καταπατούσε το δικαίωμα τους στην ελευθερία.
Αναφέρω μέχρι στιγμής την λέξη ελευθερία, άραγε για ποιους το νόημα της είναι πλήρως κατανοητό και γνωστό και δεν είναι απλώς μια προσθήκη λεξιλογικού πλούτου στο μίζερο εκφραστικό τους σύστημα;
Τις τελευταίες μέρες έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας πλήθος καταγγελιών που προς έκπληξη όλης της ελληνικής κοινωνίας αναφερόταν και στοχοποιούσαν προσωπικότητες υπεράνω πάσης υποψίας για ειδεχθή εγκλήματα προσβολής του γενετήσιου χαρακτήρα, της προσωπικότητας και της αξιοπρέπειας ατόμων. Με μια πρόχειρη διαπίστωση μάλλον πρόκειται για άτομα που χρησιμοποιούν τον όρο δικαίωμα και δημοκρατία βεβιασμένα και χωρίς πλήρη επίγνωση του όρου και του σημασιολογικού πλούτου που φέρει. Κάνουν λόγο για τα έργα τους, πώς προσφέρουν στον καλλιτεχνικό κόσμο και για την παρακαταθήκη στη μελλοντική ελληνική κοινωνία. Δεν μας εξήγησαν όμως πώς όλα αυτά συνδυάζονται. Είναι πρωτοφανές και δυσεπίλυτο ερώτημα το γεγονός πώς οι ίδιοι λογαριάζουν τις προσωπικότητες τους για φορείς γνώσης και τέχνης, φιλοσοφίας, αυτοαποκαλούνται πρότυπα που θα εξυμνούμε στο βάθος των χρόνων για την προσφορά τους στα καλλιτεχνικά δρώμενα. Η εξήγηση ίσως είναι μία, πως καλλιτέχνης είναι εκείνος ο άνθρωπος που αγαπά και υπηρετεί με σεβασμό τις τέχνες. Διττή σημασία. Αφενός είναι ο άνθρωπος που αγαπά τις τέχνες, και τις υπηρετεί με κάλλος. Αφετέρου είναι ο άνθρωπος που αγαπά τις τέχνες και υπηρετεί με κάλλος τις αξίες και τα ιδανικά για τις οποίες έχουν δημιουργηθεί και τις οποίες έχουν κληθεί οι ίδιοι ως, φορείς της τέχνης, όπως αυτεπάγγελτα χαρακτηρίζουν το άτομο τους, να μεταλαμπαδεύσουν στην κοινωνία, στις επόμενες γενεές, αλλά και να υπερασπιστούν μέχρι τέλους και οι ίδιοι όχι μόνο λεκτικά αλλά ουσιαστικά με πράξεις. Ένας δεινός παρατηρητής ή και όχι, θα μπορούσε με ευκολία να διαπιστώσει πως η διττή ερμηνεία του όρου καλλιτέχνης περιέχει πρωταρχικά τον όρο άνθρωπος και σε δεύτερη ερμηνεία την επαγγελματική χροιά που αποδίδεται στον φορέα αυτού του λειτουργήματος.
Η πλήρης στοχοποίηση των θυτών δεν πρέπει με ευκολία και για λόγους συντομίας να περιορίζεται στους προφανείς εγκληματίες και θύτες, που διέπραξαν αυτού του είδους τα εγκλήματα προσβολής της ανθρώπινης προσωπικότητας και αξιοπρέπειας. Αυτοιί οι οποίοι διετέλεσαν την πράξη. Οι ευθύνες μακραίνουν με την μορφή αναρριχώμενου φυτού και σε προσωπικότητες που καταλαμβάνουν θέσεις δημοσίου συμφέροντος καθώς επίσης και δημόσιας ευθύνης. Το δημοκρατικό πολίτευμα είναι δομημένο με την φιλοσοφία της ισάξιας και κοινωφελούς εκπροσώπησης του κοινού από πολίτες που μπορούν να ισχυριστούν πως θα διασφαλίζουν τα δικαιώματα των πολιτών, με γνώμονα την αέναη υπεράσπιση τους.


Απαραίτητο προσόν για τους ιδίους είναι βεβαίως να γνωρίζουν τι σημαίνει η λέξη δικαίωμα καθώς επίσης και τις ποικίλες ερμηνείες που δίνονται σε αυτό. Δεν ορίζει κανείς άτομα σε θέσεις εξουσίας ακριβώς για να καταχράζονται την εξουσία τους προκειμένου να στερούν βασικά αναφέρετα δικαιώματα κάθε ανθρώπου, όπως το δικαίωμα στην αξιοπρεπή εργασία, χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς απειλές και εκβιασμούς. Πρώτα από όλα αυτά όμως, είναι απαραίτητο να σέβονται το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να αντιδρά να διεκδικεί και να σέβεται τον εαυτό του, όπως θα πρέπει και οι ίδιοι να μάθουν να κάνουν.

Το 2021 τελικά θα είναι η χρονιά αυτή που θα αποτελέσει πέρα από έτος απόδοσης τιμής στη τόσο σημαντική στιγμή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, αλλά και το κίνητρο για την έναρξη μιας νέας κοινωνικής επανάστασης για το ξερίζωμα βαθιά στερεοτυπικών πρακτικών εξαπάτησης και εκμετάλλευσης στο όνομα της εξουσίας.

Εκ βαθέων συζητήσεις

~της Τσαμπίκας Κουτούζη~

Απόγευμα καθημερινής στην παραλία. Ανάμεσα σε κύμα κι αμμουδιά, μεταξύ σοβαρών κι αστείων, οι συζητήσεις δίνουν και παίρνουν. Φυσικά σχεδόν όλα περιστρέφονται γύρω από την πανδημία που το φετινό καλοκαίρι ήρθε και <<τάραξε τα νερά>>. Έχει γίνει συνήθεια και το μόνιμο θέμα. Ο καθένας πια έχει την δική του μικρή ιστορία να σου διηγηθεί για τον καιρό που αναγκάστηκε να μείνει κλεισμένος στο σπίτι. Είναι πρώτη φορά που τόσοι πολλοί άνθρωποι είχαν την ίδια εμπειρία.

Εκεί κάπου λοιπόν ανάμεσα στα λόγια που μπλέκονται μεταξύ γνωστών και αγνώστων ξεχωρίζω μια φράση: << Εμείς πάντως την περίοδο της καραντίνας δεν ησυχάσαμε και πολύ. Είχαμε καθημερινά κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας>>. Η φράση αυτή επιβεβαίωνε όλα όσα διάβαζα τον τελευταίο καιρό αλλά δεν γνώριζα εν γένει. Έχει ουσία να διαβάζεις αλλά άλλη χάρη να ακούς από μάτια που έχουν διαβάσει ιστορίες ανθρώπων. <<Πραγματικά έβλεπα εικόνες που δεν πίστευα. Έλεγες αποκλείεται ανθρώπινο χέρι να το έκανε αυτό>>.

Η συνομιλήτρια μου δουλεύει στην Εισαγγελία. Σχεδόν καθημερινά την περίοδο του εγκλεισμού ερχόταν σε επαφή με μηνύσεις από γυναίκες που ήταν θύματα ενδοοικογενειακής βίας. Δεν είναι κάτι που δεν γνωρίζουμε, δεν θα έπρεπε να μου κάνει τόσο εντύπωση. Υπήρχε και υπάρχει. Ναι, αλλά η διάσταση του; Να μην μας ανησυχήσει λιγάκι παραπάνω τώρα; Σκέφτομαι.. Tώρα που οι καιροί είναι ακόμη πιο δύσκολοι; Τώρα που έξω θεριεύουν θανατηφόροι ιοί αντέχουμε να μεγαλώνουν μέσα τέρατα βίας..;

Ρώτησα πολλά. Ρώτησα τι είναι αυτό που της έχει κάνει μεγαλύτερη εντύπωση στα όλα όσα έχει δει μέχρι σήμερα. Μου απάντησε πως είναι το θράσος. Το θάρρος με το οποίο υποστηρίζουν οι άντρες των γυναικών την άποψη τους γι’ αυτές και τις πράξεις τους. <<Δικιά μου είναι ό,τι θέλω την κάνω>>. <<Υπάρχουν ακόμη τέτοια;>> Ρωτάω ουτοπικά σαν να θέλω να πιστεύω και να μην πιστεύω ταυτόχρονα.

<<Οι γυναίκες φοβούνται περισσότερο πως δεν υπάρχουν χωρίς εκείνους>>, μου λέει και κλείνω με αυτό. Δεν ξέρω πως θα’ ναι χωρίς αυτούς. Ξέρω όμως πως δεν υπάρχεις όταν στερείσαι την ελευθερία σου. Όταν δεν απολαμβάνεις την ζωή και την αγάπη. Όταν δεν νιώθεις ασφαλής. Όταν ζεις κάτω από σκιές το πρωί όταν ξυπνάς και το βράδυ όταν πας για ύπνο. Το ξέρω. Όταν το σπίτι σου δεν είναι φτιαγμένο για να σε ξεκουράζει αλλά για να τρομάζει. Ξέρω πως η πανδημία είχε μεγάλο κόστος. Ξέρω πως αφήνει βαρύ φορτίο. Ξέρω κι εσύ το ξέρεις πως το κόστος δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται είναι και αυτό που υφέρπει..

Διαφορετική η βουτιά εκείνο το απόγευμα. Ήταν βουτιά απ’ τα ρηχά στα βαθιά της κοινωνίας. Και σ’ αυτήν το μόνο που δεν σου επιτρέπεται είναι να κλείσεις τα μάτια.

Εκκολάπτες πιστών

~ της Ιωάννης Ιακωβάκη ~

Έχει αναλογιστεί ποτέ κανείς πως είναι να ζεις 2 παράλληλες ζωές, Έχει κανείς αναρωτηθεί αν όλα αυτά που θεωρούνται καθημερινότητα και δεδομένα, ισχύουν για όλους. Κοινότυπες ερωτήσεις με ακόμα πιο δεδομένες και στερεοτυπικές απαντήσεις. Ποια είναι η βαθύτερη ουσία όμως των ερωτημάτων αυτών, πως είναι να ζεις παράλληλα με τον κόσμο σε ένα άλλο κόσμο, αλλά να ζεις; Ζεις πράγματι;

Στο κέντρο της εξέλιξης του σύγχρονου κόσμου, στη Νέα Υόρκη και πιο συγκεκριμένα στο Μπρούκλιν ζουν και δραστηριοποιούνται μια κοινότητα χασιδιτών Εβραίων. Από κεκτημένη ταχύτητα χρησιμοποιείται το ρήμα ΖΟΥΝ. Με μια πρώτη ματιά αυτή η εικόνα δίνεται στον θεατή ενός θαύματος της “μικρής” τηλεόρασης του Netflix , Unothodox ,που επιτρέπει στους λιγότερο ορθόδοξους να κινηθούν στα άδυτα των συντηρητικών φονταμενταλιστικών πρακτικών των Υπερορθόδοξων Εβραίων. 

Η πρώτη άποψη που επικρατεί είναι εκείνη μιας  λειτουργικής και οργανωμένης κοινότητας χωρίς πολλές προσδοκίες από τα μέλη της. Πρόκειται για μια κοινότητα συντηρητική και σκληροπυρηνική, που κρατά αποστάσεις ασφαλείας από την εξέλιξη και την ανοιχτή σκέψη, από το όραμα και τη δημιουργία , από  την ελευθερία έκφρασης και την ελεύθερη βούληση με όλο το σημασιολογικό φάσμα της έκφρασης.

Οι χασιδίτες Εβραίοι ή αλλιώς οι Σιωνιστές, όπως συνηθίζεται να αποκαλούνται πιο συχνά, είναι μια κατηγορία υπερορθόδοξων Εβραίων που με όραμα να διατηρήσουν τη κοινότητα τους και να συμπληρώσουν τα θύματα του ολοκαυτώματος, ζουν υπό το άγρυπνο για εκείνους όραμα και εφ’ όρου ζωής σκοπό, που κλήθηκαν να φέρουν εις πέρας γεννημένοι στα πλαίσια αυτά. Σκοπός τους να ενωθεί και να δημιουργηθεί ισχυρό εβραϊκό κράτος ισάξιο με όλα τα υπόλοιπα στο πλανήτη. Αφορμή η εναντίωση στο κίνημα του αντισημιτισμού . 

Όμως πρόκειται πράγματι για απλές πρακτικές εδραίωσης και ισχυροποίησης ενός θρησκευτικού κινήματος και αναβίωσης αξιών;

Όλοι οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να αισθάνονται ότι πιστεύουν και οι σκέψεις τους βρίσκουν κάποιο αντίκτυπο, ό,τι και αν σημαίνει αυτό. Αρκεί όμως η αίσθηση αυτή να μη περιλαμβάνει κανόνες και τελετουργίες που απέχουν από το  σύγχρονο κόσμο. Είναι ανάγκη η αίσθηση του εγώ και η ολοκλήρωση του υποκείμενου να συνυπάρχει ελεύθερη στα άδυτα των σκέψεων και να μην καθυποτάσσεται από φονταμενταλιστικές τεχνικές που απλώς αναπαράγουν μηχανές αναβίωσης και διατήρησης απαρχαιωμένων αντιλήψεων. Η ουσία της πίστης σε κάτι ανώτερο βρίσκεται ακριβώς στο μεταίχμιο της αντίληψης και κατανόησης των γενικών κανόνων και της ουσίας  τους και των ελεύθερων πρακτικών του υποκειμένου, το οποίο με πλήρη συνείδηση ακολουθεί.

  Μια τέτοια κοινωνία αναπαραγωγής μηχανών πίστης  είναι και η κοινότητα των χασιδιτών εβραίων.

 Τι γίνεται ξαφνικά όταν ο άρτια οργανωμένος κόσμος γίνεται μια φούσκα μέσα στην οποία το οξυγόνο για αληθινή ζωή περιορίζεται συνεχώς όλο και περισσότερο. Γίνεται λόγος για ένα σύμπαν κανόνων και σχέσεων, στερεοτυπικών κατατάξεων και ενός εθιμοτυπικού δικαίου που απέχει έτη φωτός από τις σύγχρονες αντιλήψεις για την ουσία της ελευθερίας της σκέψης της κρίσης και της πίστης. Η συντηρητική αυτή κοινωνία ανθρώπων εκκολάπτει παπαγάλους ενός δικαίου που διαμορφώνει συντηρητικές συνειδήσεις, θρησκόληπτων και μονοποικιλιακών χαρακτήρων με ένα και μοναδικό σκοπό στη ζωή , όπως τον καθορίζει ο γηραιός Ραβίνος. Μια σύγχρονη κοινωνία συντηρητικών και φονταμενταλιστικών τεχνικών στη καρδία του κόσμου αλλά τόσο μακριά από τον αληθινό κόσμο. Η μόρφωση θεωρείται περιττή και αχρείαστη για τη κατάλληλη γυναίκα. Οι γυναίκες μετατρέπονται σε μηχανές αναπαραγωγής για την κάλυψη του κενού των χαμένων ψυχών στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στους κανόνες δεν συμπεριλαμβάνεται η ελευθερία εκφραστικότητας και η διαμόρφωση υγιούς σχέσης με το σύζυγο. Δεν πρόκειται καν για σύζυγο, απλά για ένα συνεργό στην εκπλήρωση ενός απώτερου σκοπού. 

Ποια είναι η ουσία μιας τόσο σκληρής και απάνθρωπης πίστης που όμως ισχυρίζεται οτι προστατεύει τον άνθρωπο; Δυστυχώς συχνά αναμειγνύονται οι απόψεις περί θρησκευτικής αποδεκτής ιδεολογικής σκέψης. Οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές και ίσως πιο τρομοκρατημένοι να αφήσουν τη σκέψη τους να πλεύσει πιο ελεύθερα, κάνουν λόγο για απαράβατους κανόνες. Σύμφωνοι! Απαράβατοι όμως όταν δεν βλάπτουν υπόγεια το κοινό καλό. Η αληθινή και απρόσκοπτη ουσία στην πίστη για κάτι ανώτερο βρίσκεται ακριβώς στο σημείο που ο φόβος για την επιβολή ποινής εξαλείφεται και ξεκινά η επιδίωξη για την οργάνωση μιας σκέψης σε γερές βάσεις με κανόνες αποδεκτούς και ισάξιους για όλους.

Κι αν μας αντέξει το σχοινί, θα φανεί στο χειροκρότημα..

~ της Τσαμπίκας Κουτούζη~

Πλανήτης Γη, 2020. Ώρα μηδέν. Βρεθήκαμε σε μια νέα εποχή που ακόμη κάνουμε προσπάθεια να την καταλάβουμε. Να προσαρμοστούμε στις επιταγές της. Εποχή που συγκρούεται από παντού. Ενώ όλα τρέχουν και ταυτόχρονα παγώνουν. Ακούγαμε για φονικές πανδημίες ήδη από την εποχή του Περικλή, αλλά τελικά άλλο να τις ακούς κι άλλο να την βιώνεις, άλλο να σε εμπεριέχει και άλλο να μπορείς να σταθείς στο ύψος της.

  Ακόμη και η μάχη που γίνεται ενάντια στην πανδημία είναι αμφίρροπη. Από την μία βλέπεις τον τρόμο κι από την άλλη την ασυνειδησία. Από την μια σε θέλει αμέτοχο με μοναδικό σου όπλο την απουσία και από την άλλη θέλει κατηγορίες ανθρώπων να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Και βέβαια μιλώ για τους γιατρούς, για το νοσηλευτικό προσωπικό, για το προσωπικό των καταστημάτων που εξυπηρετούν αυτές τις μέρες.

  Ελλάδα, Κυριακή, ώρα εννιά μ.μ, μπαλκόνια μεστά.

 Στέκομαι σε αυτό το χειροκρότημα των πολιτών, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τους γιατρούς και τους νοσηλευτές που ρίχνονται στο μέτωπο θέτοντας τους εαυτούς τους σε κίνδυνο.

  Σε αυτούς που προσπαθούν να κρατήσουν στους ώμους τους το σύστημα υγείας μιας ολόκληρης χώρας. Ακόμη κι όταν δεν τους σηκώνει αυτό. Σε αυτούς που είκοσι τέσσερις ώρες αναμετριούνται με τον φόβο, με την αλήθεια, με τον θάνατο, με την ζωή.

  Σε αυτούς που μαζεύουν τις δυνάμεις τους γιατί έχουν να φέρουν εις πέρας μια αποστολή, στην διάρκεια της οποίας θα πρέπει να χαθούν όσο γίνεται λιγότεροι συμπολεμιστές.

  Σε αυτούς που δεν πρέπει να κουραστούν, να χάσουν την ψυχραιμία τους, να χάσουν το μέτρημα. Σε αυτούς που μετά απ’ όλα αυτά πρέπει να γυρίσουν στα σπίτια τους, πίσω σε αυτούς που τους περιμένουν.

  Δεν ξέρω πόσο δύσκολος και μακρινός είναι ο δρόμος της πανδημίας, εξάλλου είναι πολύ πρωτόγνωρος στην γενιά μας, ξέρω όμως πως μέσα σε όλο αυτό το σκοτάδι σήμερα άναψαν πολλά μπαλκόνια.

  Οι άνθρωποι, ενωμένοι έγιναν ήχος για μερικά λεπτά, έφτασαν στην πρώτη γραμμή και έδειξαν την ευγνωμοσύνη τους. Έδειξαν την συμπαράσταση τους. Κι αν τελικά η αντοχή του σχοινιού φαίνεται στο χειροκρότημα.. Στο άκουσμα του αποψινού σίγουρα γεμίσαμε αισιοδοξία.

  Ας ελπίσουμε ο δρόμος να είναι σύντομος και όσο γίνεται λιγότερο ανηφορικός, μέχρι τότε… μένουμε σπίτι. Είναι το μοναδικό μας όπλο.

Λέσβος

~ της Νάντιας Καριοφύλλη ~

«ἀσυννέτημμι τὼν ἀνέμων στάσιν· τὸ μὲν γὰρ ἔνθεν κῦμα κυλίνδεται, τὸ δ’ ἔνθεν, ἄμμες δ’ ὂν τὸ μέσσον νᾶϊ φορήμμεθα σὺν μελαίναι χείμωνι μόχθεντες μεγάλωι μάλα·»

Αποτέλεσμα εικόνας για literature

Μάνα, θρηνείς ακόμη

την Αρίσβη;

Θυμάσαι που μαλώναν

τα παιδιά σου;

Τους χωριανούς να

θάβουν χωριανούς ;

Με το αίμα τους

ανθίζουν κι ελιές σου

και κάνουνε μαξούλι κάθε χρόνο…

Μάνα, θυμάσαι την

γιαγιά μου;

Ήρθε απ’ τ’ Αϊβαλί, να

πάρει ντέμπλα , να

ραβδίσει,

να απλώσει δίχτυα

και να μαζέψει το

μαξούλι.

Μάνα, εσύ είσαι εκεί

για να πονάς

και να αγκαλιάζεις τα

αδέρφια όταν μαλώνουν,

είν’ τα κύματα που σου

γλυκαίνουν τη μορφή.

Γιατί στη Μήθυμνα τους

ψάχνουν τους

συγχωριανούς τους.

Και τώρα είναι πια

αργά΄…

Αιολική μου γη,

φιλότεχνη, πολύτιμη, θαλασσοφίλητη και

ωραία

Πετάς στη θάλασσα

τσιμέντο να μπαζώσει;

Δεν τον φοβάσαι τον

Απόλλωνα;

Ο φίλος είναι ο

μεγαλύτερος εχθρός

και όταν κοχλάζει

μίσος σε πνίγει με το

αίμα…

Ευτυχία

~ της Τσαμπίκας Κουτούζη~

~“Ευτυχία’’ όνομα και πράγμα. Ανάμεσα στα πολλά που προβάλλονται στην μεγάλη οθόνη είναι αληθινή ευτυχία να βλέπει κανείς ταινίες όπως αυτήν του Άγγελου Φραντζή. Η ζωή με τις μπόρες και τις ανηφόρες της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου συστήνεται στο κοινό μέσα από την περιγραφή της Κατερίνας Μπέη, αν και από μόνη της αποτελεί κινηματογραφικό σενάριο.

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου λοιπόν. Γνωστά τα τραγούδια της, άγνωστο το όνομα της. Εμφανίζεται καθισμένη στο τραπέζι της τιμητικής της βραδιάς. Μπροστά της περνούν και κάθονται για λίγο και πάλι κοντά της πρόσωπα αγαπημένα που αποτέλεσαν γι΄ αυτήν σταθμούς στο ταξίδι της ζωής της. Ένα ταξίδι που τα έχει όλα. Και τα έχει όλα πολύ! Συγκινήσεις, έρωτες, αποχωρισμούς, πάθη. Ξεκινάει από την Μικρά Ασία και φτάνει στην Ελλάδα με τους ώμους φορτωμένους από τις μνήμες του ξεριζωμού.

Κι έπειτα η μεταπολεμική ανέχεια. Οι πρώτες προσπάθειες της να γράψει ποιήματα, το θέατρο, ο πρώτος της γάμος. Όλα με ένταση αλλά και αποφασιστικότητα να ζήσει την ζωή που τρέχει από μπροστα της όπως ακριβώς την έχει φανταστεί και με κάθε κόστος. Παρακάτω οι συνεργασίες της με μεγάλους μουσικούς της εποχής, ο μεγάλος της έρωτας, ο ακατάπαυστος πόθος της για τον τζόγο και οι απώλειες. Πρώτα της μητέρας, έπειτα του άνδρα της και τέλος της μεγάλης της κόρης που έρχεται να επισφραγίσει την δραματική πορεία της ζωής της.

Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά.. εκείνη να γράφει. Να γράφει πολύ και παντού. Σε χαρτοπετσέτες, σε λογαριασμούς, σε πακέτα από τσιγάρα. Οι στίχοι της θα μελοποιηθούν από μεγάλα ονόματα της εποχής και θα μας συντροφεύσουν μέχρι σήμερα. Δεν την νοιάζει αν γράφουν το όνομα της, τους δίνει όπως-όπως για να κερδίσει λεφτά. Στίχοι αληθινοί, βγαλμένοι από βιώματα ζωής που κλείνουν μέσα τους το νόημα του κόσμου, που καταφέρνουν να κάνουν τραγούδι μικρές χαρές και μεγάλες λύπες.

Απ΄την ταινία ξεχωρίζει μια φράση: «Την ζωή μου την περπάτησα όπως ήθελα». Σκέφτομαι πόσο σημαντικό είναι να μπορεί κανείς να το πει αυτό. Να τρέξει την ζωή και να την πάει εκεί που ήθελε. Μεγάλη υπόθεση! Έτσι, η Ευτυχία παρουσιάζεται να είναι ολοκληρωτικά δοσμένη στα πάθη και τις αδυναμίες της. Ερωτεύεται με πάθος και παίζει με θράσος. Σηκώνει ανάστημα και ορθώνεται σ’ έναν κατά βάση ανδροκρατούμενο κόσμο.

Η ταινία είναι απ’αυτές που βγαίνεις από την αίθουσα του κινηματογράφου και δεν σε αφήνουν γρήγορα σε ησυχία.  Σου υπενθυμίζουν το εφήμερο της ζωής και σου αφήνουν μια αίσθηση περἰεργη. Γνωρίζεσαι με την στιχουργό και ταυτόχρονα με τις μεγάλες αλήθειες που κρύβονται πίσω από τους στίχους της. Μεταξύ άλλων είναι μια καλή απόδειξη πως ο ελληνικός κινηματογράφος μπορεί και δημιουργεί πραγματικά αξιόλογες ταινίες που για δύο και κάτι ώρες σε ταξιδεύουν σε μια Ελλάδα που δεν υπάρχει πια.

Κομμένα Πεύκα

~του Γιώργου Δόντσου~

“And I,who follow every seed-leaf upon the wind! They will say that I deserve this”

~Ezra Pound

Σχετική εικόνα

Μια γλώσσα μπαίνει σε ένα μπαρ,

Ζητάει τζιν τόνικ για να πνίξει την αθανασία,

Παρακολουθεί τον δρόμο,τον δρόμο·

Περιμένει.

Η μέρα αρχίζει,ο κόσμος προχωρά,

Πρέπει να κουβαλάς το πιθάρι σου συνέχεια,

Αν δεν θέλεις να μείνεις ανέστιος·

Πρέπει να αποστρέφεσαι το φως συνέχεια,

Αν θέλεις να δεις την αλήθεια,

Διαβάζει εφημερίδα·

Μέσα στον καφέ,κόκκοι ζάχαρης

Που δεν πρόλαβαν να λιώσουν,

Φόβος,τρόμος

Πως θα πεθάνουμε,άραγε;

Ο ήλιος ανέτειλε πριν δυο ώρες,

Ώρα να σαλπάρει,καιρό έμεινε

Σε αυτήν την ξεχασμένη πόλη·

Μπορεί να εκπλήρωσε την αποστολή του,

Μπορεί να τσάκισε τους εχθρούς,

Να κέρδισε το μέλλον του,

Μα πάντα,υπάρχει τρόπαιο

Που ακόμη δεν έχει κατακτηθεί·

Μπροστά του θα μοιάζουν τα περασμένα

Με τριμμένο μάλλινο πανωφόρι·

Ώρα να σαλπάρει,εδώ δεν έμεινε τίποτα,

Ούτε καινούργιες καρδιές,

Ούτε καινούργιες υποσχέσεις,

Ούτε καινούργιες διαπραγματεύσεις,

Πολιτικάντη νοσηρέ, Άθλιε υποκριτή!

Ο πρόεδρος πέθανε,

Το είπαν στις ειδήσεις.

Στην γωνιά,ανάμεσα στο μπακάλικο και

Το χαμαιτυπείο,

Περιμένει, σφιγμένη, με άκρα παγωμένα,

Λέαινα με λάθος επιλογή καριέρας·

Μαύρο μάτι,όνειρα στάχτη και

Ο σύζυγος να ξενοκοιμάται,

Μα ελπίδα τώρα υπάρχει·

Περιμένει τον θείο της,είπε θα έρθει

Με το καινούργιο αμάξι,που όλοι ζηλεύουν,

Μπορεί να σε πάει παντού·

Όταν μιλάει γι’αυτό γίνεται ξανά παιδί,

Κομπάζει,αλλά με τρόπο παιδιάστικο,

Τα μάτια μου τυφλώθηκαν αλλά τώρα βλέπω·

Φοβάται μην γυρίσει πρώτα ο σύζυγος,

Αλλά θα θελε να δει την έκφραση του

Από το πίσω τζάμι,φεύγοντας·

Έχει δυο μέρες που

Τα παιδιά πνίγονται στο ίδιο τους το αίμα,

Στοιβαγμένα,στην μπανιέρα,στην μπανιέρα·

Βγάλε με ψεύτη,

Μα κείνη τη μέρα όλα γίναν με σπουδή·

Τέτοια γλυκιά κοπέλα,τέτοια πρόσχαρη κοπέλα,

Ικανή για κάτι τέτοιο! Αν είναι δυνατόν,κάτι τέτοιο!

Κρώζουν τα κοράκια στο σύρμα,

Ζωή

Στο φρενοκομείο.

Κάθε βράδυ στον δρόμο,στον δρόμο

Πεθαίνουν μικρές ταξιδεύτριες,

Θυσίες,σφίγγοντας χαλινάρια

Μέσα στις ερμητικά ανοιχτές αγκαλιές τους,

Εν δυνάμει αστέρια της σόουμπιζ·

Χάνεται η πόλις,ο λαός πεινά και κλαίει,

Μαρξιστές με χλαμύδες

Ειρωνεύονται το μικροκλίμα της πλατείας,

Λένε δεν είναι αρκετό·

Κάθε βράδυ στον δρόμο, στον δρόμο

Πεθαίνουν μικροί ταξιδευτές,

Κομπάζοντας για τα οχήματά τους,

Τελική διακόσια, ξύνει πινακίδα σου λέω·

Quid est? Quid moraris emori?

Αποδομούν και αποδομούν και αποδομούν

Μέχρι να μην έχει μείνει ούτε μάσκα,ούτε σασί

Να τους τσακίσει το κεφάλι,πέφτοντας·

Στον δρόμο,στον δρόμο

Δεν έχει μείνει κανείς και ο κανένας

Δεν έχει ποιον να διατάξει.

Μα την αλήθεια,είναι καιρός

Αυτή η γλώσσα να πάει σπίτι·

Είναι πιωμένη και δεν ξέρει τι λέει,

Μεθυσμένη απαριθμεί με λυγμούς

Τα λάθη της ζωής της·

Πάνε σπίτι γλυκιά μου,

Δεν έχεις θέση εδώ

Στον δρόμο,στον δρόμο.

Σκέφτηκες άραγε ποτέ…

~της Τσαμπίκας Κουτούζη~

Σκέφτηκες άραγε ποτές σ’ ένα σταθμό, σ’ ένα εξπρές πόσοι καημοί, πόσες χαρές πόσες λαχτάρες;

Οι παραπάνω στίχοι, είναι απ΄ αυτούς τους στίχους που σκοντάφτεις πάνω τους και δεν μπορείς να τους προσπεράσεις κατευθείαν γιατί είναι λες και κλείνουν σε δυο γραμμές ένα από τα νοήματα του κόσμου.

Πόσοι άνθρωποι δεν βρίσκονται συχνά πυκνά σε μια αίθουσα αναμονής. Άνθρωποι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους που όμως για μια στιγμή μοιράζονται τον ίδιο προορισμό.

Άραγε να φεύγουν ή να πηγαίνουν;

 Γιατί υπάρχει μια λεπτή διαφορά ανάμεσα σ’ αυτά τα δυο. Τόσο λεπτή όσο και οι γραμμές που συνδέουν τους προορισμούς μεταξύ τους. Εκείνες που σε πηγαίνουν εκεί που αγαπάς να επιστρέφεις ή σε χωρίζουν απ΄ όσα με δυσκολία αφήνεις πίσω. Γραμμές λεπτές, απλώς χιλιομετρικές μα καθοριστικές. Διαπερνούν κι εσένα μαζί καμιά φορά.

Αίθουσες κατάμεστες από ανθρώπους και συναισθήματα. Άλλοι να ταξιδεύουν από χαρά, άλλοι χωρίς να έχουν δεύτερη επιλογή και άλλοι γιατί το ταξίδι αυτό είναι ο προθάλαμος για να συναντηθούν με τα όνειρα τους.

Όλα αυτά θα τα δεις να παίζονται σαν ταινία σε σινεμά μέσα σε μια αίθουσα αναμονής. Στο μέρος αυτό όπου δοκιμάζονται τα εντονότερα συναισθήματα και γίνονται οι μεγαλύτεροι απολογισμοί. Τι αφήνεις πίσω, τι βλέπεις μπροστά.

Άνθρωποι με βαλίτσες στο χέρι και μικρές ιστορίες στους ώμους. Να συμπληρώνονται και να χάνουν κομμάτια τους σε κάθε άφιξη και αναχώρηση. Με κάθε διαδρομή να προσθέτει στην ιστορία τους ένα νέο κεφάλαιο ή να κλείνει ένα προηγούμενο.

 Σε λίγο όμως θα τους δεις να παίρνουν ξανά τον δρόμο τους. Γιατί έτσι γίνεται πάντα. Ο χρόνος κυλά, δεν περιμένει και οι ιστορίες γράφονται πάντα σε χρόνο ενεστώτα.

Το τραγούδι κλείνει κάπως έτσι..Σκέφτηκες άραγε ποτές όλες αυτές τις διαδρομές σε ποιο σταθμό ήσουνα χθες σε ποιο βαγόνι. Σ’ ένα εξπρές είσαι κι εσύ που τρέχει πάνω στη ζωή..

Το τραγούδι είναι της Βίκυ Μοσχολιού, με τίτλο <<Σ’ ένα Εξπρές>>.