I have a dream

~ της Ιωάννας Ιακωβάκη ~

Έχω ένα όνειρο, ότι μια μέρα τα παιδιά μου θα διακρίνονται για το χαρακτήρα τους και όχι για το
χρώμα του δέρματος τους
” , Αύγουστος του 1963.

Μάιος 2020, άοπλος αφροαμερικανός δολοφονείται εν ψυχρώ από ένοπλους λευκούς αστυνομικούς στη μέση του δρόμου μια τυχαία μέρα. Ο λόγος, το χρώμα του δέρματος του.

Πενήντα επτά ολόκληρα χρόνια από την ημέρα διακήρυξης του πιο θρυλικού λόγου του μεγαλύτερου
υπερμάχου των πολιτικών και φυλετικών δικαιωμάτων των αφροαμερικανών του 20ου αι., Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, και οι διακρίσεις εις βάρος των έγχρωμων Αμερικανών συνεχίζονται.

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι 1_jf6_fvsq3ey2xwwjhasfoq.jpeg


Ειδεχθή εγκλήματα εναντίον έγχρωμων πολιτών διαπράττονται καθημερινά με μεγάλη συχνότητα στη χώρα που θεωρείται υπέρμαχος της πρωτοπορίας και της εξέλιξης. Μιας χώρας που θεωρούνταν βαθιά συντηρητική ως προς την ουσιαστική καθιέρωση και υπεράσπιση των ατομικών δικαιωμάτων και εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων μόνο σε ένα τμήμα αυτής. Χαρακτηριστική τοποθεσία ο
αμερικανικός νότος, σημείο κατατεθέν για τα εγκλήματα εξαπάτησης και υποβίβασης της αξιοπρέπειας έγχρωμων πολιτών.

Το πρόβλημα όμως με το πέρασμα των χρόνων όχι μόνο δεν εξαλείφεται αλλά επεκτείνεται και σε άλλες βορειότερες περιοχές της χώρας, που μέχρι πρότινος διακρίνονταν για τη πιο φιλελεύθερη και δεκτική οπτική τους σε ζητήματα καταπάτησης δικαιωμάτων. Σύμβολο της χώρας, το άγαλμα της ελευθερίας, αλλά την ίδια στιγμή και ο θάνατος, η ταπείνωση και η υποδούλωση αθώων αφροαμερικανών από παρωχημένα μυαλά που δήθεν υπερασπίζονται την ισότητα και την ελευθερία. Αντικρουόμενο και όμως αληθινό!


Πενήντα επτά ολόκληρα χρόνια και το όνειρο του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ παραμένει ανεκπλήρωτο.
Η χώρα που πρωτοπορεί στην εξέλιξη και διαχειρίζεται την παγκόσμια οικονομία, κινεί τα νήματα και αντιπροσωπεύει αντίστοιχα την παγκόσμια ιδεολογία. Ιδεολογία ρατσιστική που υποβιβάζει ένα άνθρωπο εξαιτίας του χρώματος του, που του στερεί το δικαίωμα την ελευθερίας ψήφου, τον ταπεινώνει και τον μετατρέπει σε ξένο και δούλο στην ίδια τη χώρα καταγωγής του, που προσμετρά την ύπαρξη του στην κοινωνία των δήθεν προοδευτικών λευκών ανθρώπων ως αντικείμενο εκμετάλλευσης, γεγονός που πριν λίγες δεκαετίες ήταν νομικά αποδεκτό.

Αυτομάτως ο άνθρωπος μετατρέπεται σε άλογο ζώο, από τα πιο σκληρά κτήνη πάνω στο πλανήτη που με το μυαλό του μπορεί να χτίζει ιδεολογίες αλλά και να γκρεμίσει κόσμους ολόκληρους. Αυτή η κατά τα άλλα παράδειγμα προς μίμηση χώρα βρίσκεται στο στόχαστρο κατηγοριών για επανειλημμένα επεισόδια ανθρωποκτονιών και εγκλημάτων χωρίς καμιά νομικά βάσιμη αιτιολογία.


Καθημερινά έρχονται στο φως υποθέσεις που ένας αθώος Αμερικανός δέχεται κατηγορίες για εγκλήματα που δεν έχει διαπράξει, απλά και μόνο για το λόγο ότι φέρει το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου των εγκλημάτων των κατά τα άλλα ανωτέρων λευκών. Ποια αίσθηση ανωτερότητας και υπεροψίας σου παρέχει το δικαίωμα να αφαιρέσεις τη ζωή ενός ανθρώπου;


Πόσο ανησυχητικό φαντάζει το γεγονός ότι ο κόσμος ηγείται από μια μερίδα ατόμων που επιτρέπουν
στον 21ο αιώνα, που έχει χαρακτηριστεί για την εξέλιξη και την πρόοδο, να δολοφονείται ένας απλός πολίτης στη μέση του δρόμου από αρρωστημένα μυαλά που δήθεν εργάζονται στο βωμό της προστασίας του πολίτη. Που ακριβώς στηρίζεται η προστασία του πολίτη, όταν τα άτομα που τη διαχειρίζονται κατέχουν αυτοβούλως τέτοια δικαιώματα;Μπορεί στον 21ο αιώνα η τεχνολογική πρόοδος να σημειώνει τεράστια βήματα προόδου, η πρόοδος των ιδεολογιών και των αντιλήψεων είναι στάσιμη. Επιτηδευμένα ίσως η μία να συμπληρώνει την άλλη στο βωμό υποδούλωσης ενός ολόκληρου πλανήτη στα χέρια μερικών προνομιούχων.

Καμιά διάκριση δεν δηλώνει τα όρια της και δυστυχώς εξαπλώνεται αθόρυβα και πονηρά για όσους
ανυποψίαστα αδιαφορούν και τη προσπερνούν. Ελάχιστοι ίσως να αναρωτήθηκαν αν ποτέ η δική τους προσωπική ελευθερία μπορεί να τεθεί σε κίνδυνο. Μέχρι κάποιος να βρεθεί σε αυτή τη δυσμενή θέση αποποιείται το ρόλο του υποστηρικτή. Κάπως έτσι εκείνη τη δυσμενή ώρα το κάλεσμα για βοήθεια θα αντηχεί στο κενό με ένα ακόμη θύμα στη λίστα και ένα ακόμη βήμα για τα όρια που καταρρίπτονται.

Ο άδοξος επίλογος του σχολείου

~της Τσαμπίκας Κουτούζη~

Κανείς δεν φανταζόταν την τομή που χάραξε στην φετινή χρονιά η πανδημία του κορωνοϊού. Οι μήνες και τα δεδομένα διαμοιράστηκαν στην προ και μετά τον κορωνοϊό εποχή. Όλα ανασυστάθηκαν, όλα ανακατατάχθηκαν και σήμερα προσπαθούν να ξαναβρούν την παλιά τους ρότα. 

  Μεταξύ αυτών η εκπαίδευση που τόσο ταλανίστηκε. Το σχολείο κατέβαλλε αλγεινή προσπάθεια για να κρατηθεί στον τυφώνα του ιού. Δύο μήνες ολόκληρους  με τηλεκπαίδευση, εξ αποστάσεως διδασκαλία, πανελλήνιο σχολικό δίκτυο και άλλα διάφορα τεχνολογικά μέσα-δεκανίκια για να μην λυγίσει ο θεσμός. Όλοι οι συντελεστές ανταποκρίθηκαν  ψυχή τε και σώματι.

  Δειλά, δειλά την επόμενη μέρα και στην προσπάθεια της η καθημερινή ζωή να γυρίσει στην κανονική της θέση, το σχολείο δοκιμάζεται αλλεπάληλα και πολύπλευρα. Από την μια οι κάμερες  που άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου, δίχασαν, παρεκινδύνευσαν, υπονόμευσαν. Από την άλλη η επιστροφή στα σχολεία με την απουσία των μαθητών να αγγίζει κόκκινο, όντας όμως νόμιμη και  με την συγκατάθεση των γονέων.

  Κάπου εδώ και οι μαθητές. Αυτοί που γύρισαν στα θρανία, όμως βρίσκονται υπό την σκιά του ιού και δεν βρήκαν καμία απ΄όσες σταθερές είχαν αφήσει τον Μάρτιο. Δεν είναι ούτε ίδιο, ούτε λίγο οι τάξεις από μεστές να είναι μισοάδειες, η μάθηση υπό προϋποθέσεις, το διάλειμμα με όρους. Όσο για την μερίδα μαθητών που δεν γύρισαν, έμειναν με την λαχτάρα να αποχαιρετήσουν συμμαθητές και καθηγητές.

 Φέτος, το πιθανότερο σενάριο  είναι να μην πραγματοποιηθούν οι συνηθισμένες τελετές αποφοίτησης. Αυτές που τόσο περιμένουν τα παιδιά για την αποτίμηση της  χρονιάς που πέρασε και το καλωσόρισμα της επόμενης. Θα μου πείς εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν..

  Όμως, το σχολείο είναι ένας κόσμος ολόκληρος. Όσοι έχουν υπάρξει σε σχολική τάξη μπορούν να το καταλάβουν. Δεν είναι μόνο οι γνώσεις, είναι πολλά παραπάνω. Η εκπαίδευση ήταν και πρέπει να παραμένει η ραχοκοκαλιά ενός κράτους.

 Το σχολείο δεν υπάρχει χωρίς μαθητές και οι μαθητές δεν υπάρχουν χωρίς το σχολείο. Ο φετινός επίλογος της σχολικής χρονιάς έμεινε μισοτελειωμένος και με την ελπίδα, η επόμενη να επιφυλλάσει κάποιον άλλον, πιο περιεκτικό και καλύτερα γραμμένο.

Η επόμενη μέρα

~ της Τσαμπίκας Κουτούζη ~

Αν κάνει κανείς μια μικρή ενδοσκόπηση του διαστήματος αυτού συμπεραίνει πως μας πήρε λιγάκι καιρό να προσαρμοστούμε στο νέο τρόπο ζωής. Από το σοκ και την άρνηση ώς την αποδοχή σαν τα στάδια του πένθους. Έτσι δειλά και με αργό βηματισμό καλούνται οι άνθρωποι να επιστρέψουν στην κανονικότητα. 

  Κανονικότητα υπό όρους. Τι σημαίνει αυτό; Η κοινωνία που θα συναντήσουμε και αυτή με την οποία θα ζούμε για τους επόμενους μήνες δεν είναι ίδια με αυτήν που αφήσαμε τον Μάρτιο. Δηλαδή θα επιστρέψεις αλλά θα είναι σαν να μην επιστρέφεις. Θέλω να πω πως ζωή χωρίς υγεία δεν νοείται και ζωή προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις του ιού δεν έχει σχέση με αυτήν που ξέραμε μέχρι τώρα. 

  Νέο βήμα, νέα πρόκληση. Σχέσεις με οικονομία. Απόσταση, ευλαβική προσοχή και αγάπη από μακριά. Κι από την άλλη κοινωνία χωρίς θέατρα, μουσεία, ξενοδοχεία, γήπεδα. Χωρίς δυνατότητα ώσμωσης και ανταλλαγής φορτίου. ΧΑΜ είναι το σύνθημα της νέα πραγματικότητας, ευσύνοπτο μα με πολλά παρεπόμενα.

  Παρ’ όλα αυτά είναι ίδιον της ανθρώπινης φύσης να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις των καιρών όσο δύσκολο κι αν είναι καμιά φορά. Όμως κι η ζωή πάντα κρύβει ένα παραθυράκι όταν η αισιοδοξία και η αφλογιστία πάνε πακέτο. Γι’ αυτό ας πούμε πως στο στοίχημα αυτό κανείς δεν είναι μόνος. Για πρώτη φορά η πανδημία βρίσκεται σε παγκόσμια σύγχρονη μετάδοση. Ο στόχος είναι κοινός και ανεξάρτητος από ηλικίες, εθνικότητες, και οικονομίες.

Εξάλλου αν δεν ήταν η οικονομική ύφεση και η σκληρή φύση της αεργίας που δεν σου επιτρέπουν τον εφησυχασμό, πολλοί ίσως χρειάζονταν λιγάκι ακόμη ουσία στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν την καθημερινότητα. Κι αυτό γιατί η καραντίνα λειτούργησε σε πολλά άτομα ως το ξυπνητήρι για να αλλάξουν την ιεραρχία στις αξίες τους. 

Όπως και το διάστημα αυτό έτσι και τώρα κάτι καλό θα έχει να διδάξει η νέα τάξη των πραγμάτων. Ίσως το πόσο δεδομένα θεωρούμε κάποια πράγματα και πόσο κενοί είμαστε χωρίς αυτά. Μέχρι τότε θα δοκιμάζονται η υπομονή και η αντοχή. Γιατί μπορεί η κρίση να έχει κερδηθεί όμως ο πόλεμος συνεχίζεται ακόμη.   

Η πανδημία αντισημιτισμού

~της Ιωάννας Ιακωβάκη~

Πρωταπριλιά και όμως η είδηση για επιβολή δικτατορίας σε κράτος- μέλος της Ευρωπαϊκής ένωσης εξαπλώνεται αλλά δεν είναι ένα κακόγουστο αστείο ένεκα της παράδοσης. Ένας ακόμη ένθερμος εκπρόσωπος του  αντισημιτισμού καταλαμβάνει θέση ισχύος στην εξουσία μιας ευρωπαϊκής χώρας. Και η εξάπλωση της πανδημίας του αντισημιτισμού στην Ευρώπη συνεχίζεται με ραγδαίους ρυθμούς; 

Πρόσχημα για την απόκτηση της εξουσιοδότησης, με φαινομενικά καλοπροαίρετο σκοπό, για απόλυτη κυριαρχία είναι προφανώς τα επικείμενα σχέδια για καλύτερη διαχείριση της μάστιγας του κορωνοιού. Ποια μάστιγα μας πλήττει πραγματικά και υπεράνω όλων, η υγειονομική  κρίση ή η κρίση ιδεών και αξιών στα δημοκρατική μας παιδεία και ανατροφή. Μήπως η μία είναι αφορμή της επόμενης;

Ο νέος “δικτάτορας” της Ευρώπης με δεξιοτεχνικά μέσα καταχράζεται τις αξίες και τους θεσμούς της δημοκρατίας για να επιβάλλει την εξουσία του. Ανανεώνει την εξουσία του και αναβαθμίζει τη δύναμη του μέσω του κοινοβουλίου, ενός άκρως δημοκρατικού θεσμού που λαμβάνει αποφάσεις υπέρ του λαού και μόνο με τη σύμφωνη γνώμη του λαού. Στη περίπτωση αυτή ο λαός είναι απών. 

Στην πιο ισχυρή και δύσκολη περίοδο της ανθρωπότητας για τον 21ό αιώνα η ακροδεξιά και τα αντισημιτικά μορφώματα επανδρώνονται και λαμβάνουν θέση μάχης για την πολυπόθητη κυριαρχία τους στην ευρωπαϊκή κοινότητα.

Ο αντισημιτισμός όμως δεν αποτελεί άλλο ένα σύμπτωμα του κορωνοιού. Υποβόσκει και διαμορφώνει συνειδήσεις κρυφά ως ένας υποστηρικτής της αδύναμης πλειοψηφίας του λαού κάθε χώρας. Τη στιγμή που οι κυβερνήσεις πραγματοποιούν μαραθώνιους διασκέψεων για τη λήψη αποφάσεων ωφέλιμων για όλους σε περιόδους έντονων κρίσεων, οι αόρατοι ‘πρεσβευτές’ της λαϊκής ευσυνειδησίας και προστασίας  δρουν υπόγεια και τρέφουν πεινασμένες και αγανακτισμένες συνειδήσεις. Βασίζονται στην αδυναμία των μέσων Ευρωπαίων να αντιληφθούν και να επιβληθούν σε επιλογές των εκπροσώπων τους , που τους φέρνουν προ τετελεσμένων γεγονότων αντιμέτωπους με κρίσεις ταυτότητας και παγκόσμιας ειρήνης.

Ο αντισημιτισμός καταλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο στο ευρωπαικό σκηνικό με την έναρξη την οικονομικής κρίσης του 2008. Οι εκπρόσωποι ακροδεξιών κομμάτων άρχισαν να κερδίζουν συνεχώς έδαφός στους εκλογικούς αγώνες ακριβώς γιατί άκουγαν το λαό και βασιζόταν στα λάθη της δημοκρατίας τη στιγμή που οι νόμιμοι εκπρόσωποι βρισκόταν στο πεδίο της μάχης. Το υποκριτικό τους ταλέντο για την προάσπιση των συμφερόντων των αδυνάτων γινόταν και γίνεται ακόμη κ σήμερα πιστευτό. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε οτι το ταλέντο τους τρέφεται με τη κρίση και την αδυναμία. 

Ποιοι είναι όμως οι πιο ένθερμοι οπαδοί της ηθοποιίας τους; 

Τα θύματα της σύγχρονης κοινωνίας, που δείχνει εύνοια στους ισχυρούς και αδιαφορεί για την μάζα του λαού. Οι αγανακτισμένες συνειδήσεις μαστίζουν ακόμη να διατηρήσουν τον λαό τους καθαρό και άφθαρτο από τη σύγχρονη μεταναστευτική κρίση. Παθιάζονται να διατηρήσουν αλώβητο ότι ακόμη δεν κατασπάραξε η έκπτωση του κοινωνικού κράτους και της παγκοσμιοποίησης. Και ξαφνικά στο σημείο αυτό εμφανίζονται οι παρωδοί-τραγικοί να υπερασπιστούν και να μονομαχήσουν χωρίς ποτέ να εξηγήσουν σε κανένα τα πραγματικά τους κίνητρα για αυτή την απρόσκοπτη μάχη σώμα με σώμα, κυριολεκτικά. 

Άλλη μια εποχή κρίσης, άλλη μια μονομαχία και στην αρένα της μάχης εμφανίστηκαν οι “ηθοποίοι” να δώσουν ακόμη μια παράσταση. 

Στο αρχαίο ελληνικό θέατρο τα έργα συνεγράφονταν με τρόπο ώστε να διαμορφώνουν συνειδήσεις στο βωμό της ιδανικής και δημοκρατικής κοινωνίας εξυψώνοντας το πνεύμα του ανθρώπου. Οι ίδιοι κατευθυνόταν από τον ποιητή ή δραματουργό , ο οποίος ήταν πρόσωπο αξιοσέβαστο που απολάμβανε τιμές για το πνεύμα και τις αξίες του.  Οι αξίες που προσπαθούσαν να μεταδόσουν οι πραγματικού ηθοποιοί τότε ήταν υψηλές και αξιοσημείωτες , όπως και οι ίδιοι. Δεν συνηθιζόταν να λαμβάνει τη θέση ενός “εκπαιδευτή” της κοινής συνείδησης ένας εν δυνάμει δολοφόνος . Σήμερα τη θέση του εκπαιδευτή ποιος έχει αναλάβει και γιατί επιλέγει επιθετική θέση σε εποχή κρίσης που η μάχη είναι καθόλα άνιση; 

Πανδημία μοναξιάς

~της Τσαμπίκας Κουτούζη~

Η εμφάνιση του ιού έχει στιγματίσει σχεδόν όλο το φάσμα της ανθρώπινης ζωής. Αυτής που τώρα βρίσκεται σε καρτερική αναμονή μαζί με τις καλύτερες μέρες που θα κλείσουν την πόρτα στον ιό και θα ανοίξουν τις πόρτες των ανθρώπων.

Ανάμεσα σε αστρονομικούς αριθμούς θυμάτων που δυσκολεύεσαι να συνηθίσεις, ανάμεσα στους φόβους για επικείμενη έκρηξη της ανεργίας και της οικονομικής ύφεσης, απλώνεται κι όλο αυτό το αίσθημα της μοναξιάς που έφερε μαζί του ο ιός και σαν κύμα πνίγει μυριάδες άτομα μέσα σε τέσσερις τοίχους.

Residents of Tri-City seniors' home at greater risk to COVID-19 ...

Ο ιός έχει καταφέρει να συντονίσει εκατομμύρια ανθρώπους -χωρίς εξαιρέσεις- στον ίδιο τρόπο ζωής, μιας κι έχει εξαπλωθεί σε περισσότερες από 170 χώρες. Φυσικά στο διάβα του έχει σπείρει αισθήματα φόβου, ανησυχίας και εγκατάλειψης που θερίζουν.

Η μοναξιά του Κορωνοϊού σε θέλει 14 μέρες ή μια αιωνιότητα μακριά απ’ όσα συνήθιζες να αγαπάς και θεωρούσες δεδομένα.

 Ας τα πάρουμε όμως με την σειρά. Τα άτομα που νοσούν ήπια είναι αναγκασμένα να μένουν σε καθεστώς απομόνωσης για κάποιες μέρες έχοντας ξεχάσει μαζί με το σύνολο του πληθυσμού πώς είναι να αγγίζεις άφοβα τον διπλανό σου. Είναι άλλωστε και το ζήτημα της ατομικής ευθύνης που σήμερα έχει γίνει ζήτημα επιβίωσης. Αυτή είναι η καλἠ εκδοχή.

Το κακό σενάριο έχει να κάνει με τους ανθρώπους που βρίσκονται στους θαλάμους νοσοκομείων. Μ΄εκείνους που δεν μπορούν να μοιραστούν την ανασφάλεια και την αγωνία τους. Είναι μόνοι. Αγκαλιά με τους αναπνευστήρες. Αναμετριούνται με τις ανάσες τους, κι όταν εκείνες ραθυμούν δεν έχουν την ευκαιρία να σφίξουν ένα χέρι που θα ήθελαν, να πουν δυo λόγια που ξέχασαν, να δουν όσους αγάπησαν.

Αυτό είναι μια τραγωδία που δεν συνηθίζεται. Σαν τα βιβλία που σε στριφογυρίζουν κάπου ανάμεσα στον σκληρό ρεαλισμό και στο ονειρικό παράδοξο. Κι αμέσως θες να αλλάξεις κεφάλαιο.

Και τώρα μέσα στα διαμερίσματα. Άνθρωποι που μένουν μόνοι και παλεύουν με τον χρόνο, όταν τα λεπτἀ στην σιωπή γίνονται ώρες και οι μέρες χρόνια. Το μότο σήμερα είναι πως αν αγαπάς καποιον έχεις χρέος να μείνεις μακριά του. Οξύμωρο κι όμως επίκαιρο.

Και τώρα έξω από τα διαμερίσματα, στους δρόμους. Άτομα που ελπίζουν πως η μέρα που θα ξημερώσει δεν θα είναι χειρότερη από τη νύχτα που έπεσε.

 Ο ιός ήρθε και σίγουρα μας δίδαξε πολλά. Ανάμεσα σ’ αυτά αδιαμφισβήτητα βρίσκεται και η ζεστασιά της ανθρώπινης επαφής, η οποία στην περίοδο που διανύουμε είναι κάτι.. που δεν συνηθίζεται..

Το ημερολόγιο μιας καραντίνας.

~της Ιωάννας Ιακωβάκη~

Ημέρα καραντίνας 5,

Ρουτίνα , άγχος και πληθώρα διάσπαρτων εικόνων και στοιχείων που προκαλούν πανικό και φόβο κατακλύζουν στην ταραγμένη παγκόσμια ανθρώπινη κοινωνία. Η σύγχρονη γενιά  βιώνει όσα μέχρι χθες φάνταζαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας βασισμένο σε ιστορικά γεγονότα προηγούμενων αιώνων αντλημένα από κείμενα ιστορικών για ασθένειες που έπληξαν κάποια στιγμή την ανθρώπινη κοινότητα. Όλα αυτά όμως μέχρι και τα τέλη του 2019 ήταν μόνο μακρινό παρελθόν ή απλώς μια ακραία εκδοχή του επικείμενου μέλλοντος. Τι γίνεται όμως τώρα που το παρελθόν ή το μέλλον ξαφνικά έγιναν παρόν;

Απόγευμα Κυριακής, η άνοιξη έχει λάβει τη θέση της στο ημερολόγιο του 2020 ημερολογιακά σωστά, πρακτικά όμως όλα πάνε στραβά. Υπό άλλες συνθήκες καθισμένη στο μπαλκόνι μ θα αντηχούσαν παιδικές φωνές που δειλά θα ξεπρόβαλαν να δοξάσουν τη νεοφερμένη άνοιξη. Αντί αυτού κάπου στο βάθος ακούγεται η σειρήνα του περιπολικού που με μηχανικό και απρόσωπο ήχο προτρέπει τον κόσμο να απαρνηθεί την ομορφιά και την γιορτή της φύσης και να κλειστεί στους τέσσερις τοίχους ενός σύγχρονου κελιού.

Η καθημερινότητα αλλάζει δραματικά και παίρνει διαστάσεις μιας εκτεταμένης ποινής φυλάκισης χωρίς διακρίσεις. Γίναμε οι δεσμώτες του εαυτού μας και των κοινωνιών μας, μιας ποινής  που το πέρας της εξαρτάται μονάχα από τη δική μας συμπεριφορά. Μια μεγάλη διαφορά είναι το γεγονός ότι , όποιος επιδείξει σωστή συμπεριφορά δεν «σωζει» μονάχα τον εαυτό του αλλα πρώτα τους συνδεσμώτες του. Ισως να είναι και το πρώτο δείγμα ανάγκης αυτοεπιβολής σωσφροσύνης με κοινωνικό αντίκτυπο σε πρώτο επίπεδο. Μια μορφή σωφροσύνης που δεν μορφώνει τον άνθρωπο αλλά τη κοινωνία.

Άραγε αυτή η ποινή μπορεί να σε κάνει απλώς καλύτερο άνθρωπο ή και καλύτερο συνάνθρωπο; Για πρώτη φόρα στην ιστορία των σύγχρονων κοινωνιών η ιστορία καλείται να μας διδάξει πως ο πιο σωστός συνάνθρωπος κερδίζει τη μάχη. Πλέον ο πρωταγωνιστής της καθημερινότητας δεν είναι αποκλειστικά ο εγωκεντρικός και άπληστος εαυτούλης μου αλλα εκείνος που πιθανόν από την αμέριμνη άσκοπη  έξοδο μου μπορεί να βρεθεί εκτεθειμένος στον εχθρό άοπλός και ανυπεράσπιστος , εκείνος που δεν βγήκε πρώτος στον αγώνα δρόμου για το μοναδικό “όπλο” της κρίσης το αντισυπτικό. Είναι πλεόν επιτακτική ανάγκη να σκεφτούμε πρίν από κάθε μας κίνηση εκέινο που βρίσκεται ενδεχομένως σε πιο ευαλωτη θέση από εμάς.

 Ευρέως διαδεδομένη τις τελευταίες μέρες είναι μια εικόνα συνοδευόμενη από τη φράση ότι ζούμε στιγμές θεμάτων ιστορίας πανελληνίων 2050. Ναι και όμως, εμείς είμαστε οι ήρωες του σήμερα που θα φωτίσουμε τις σελίδες της ιστορίας και θα εμνευσουμε τις επόμενες γενιές να ζούν ανθρώπινα και αλτρουιστικά. Τα κεφάλαια της ιστορίας πρέπει να κατακλύζονται από τα παραδείγματα αυταπάρνησης, υπομονής και ανθρωπιάς παρά από τα υψηλα νούμερα που θα απαριθμούν όσους θυσιάστηκαν σήμερα για να γυρίσουμε ξανα χωρίς κανενα μάθημα στη σκληρή και εγωιστική μίζερη ζωή μας.

Πρώτο μάθημα που πρέπει να δοθεί δεν είναι ότι τα λάθη του παρελθόντος δεν πρέπει να επαναληφθούν στο μέλλον ,στο βωμό μια ένδοξης εξέλιξης  της ανθρωπότητας. Το παρελθόν θα είναι παράδειγμα προς μίμηση και διδαχή για τις επόμενες γενεές με την ελπίδα ότι οι σελίδες της ιστορίας θα πάψουν να  ακολουθούν την ίδια παροδικότητα ανα 100 χρόνια και θα κάνουν για πρώτη φορά την ανατροπή.