~του Δημήτρη Ρήγα~
Όλα λάθος.Όλα σωστά.
Μπαντάνες, καλύπτουν ξερακιανά κατάλευκα κρανία(καρκίνος).
Μανικετόκουμπα τρυπάνε αφτιά για να τα στολίσουν, αφού αχρήστεψαν πια. Δεν ακούνε τίποτα, παρά μόνο την φωνή που ουρλιάζει το εγώ τους.
Κακοτεχνίες χαράζονται σε σώματα, γιατί έχουν κάτι να πουν. Και αφού φτάσαμε στο σημείο να εκφράζουν συναισθήματα τα κορμιά, ξεριζώνω τα μάτια. Τα μάτια που απογυμνώθηκαν με μαύρους ματ φακούς για να βλέπουν πιο γλυκά το αίμα που τρέχει. Το αίμα που τρέχει και αναβλύζοντας μπαίνει στο σάπιο πολύχρωμο σαλόνι.
Κουτιά ασύμμετρα, ταΐζουν τα παιδιά τους φαγητό, έρωτες, και γύμνια.
Παπούτσια ντύσανε τα πόδια, για να κρύψουν τις κακόδοξες πληγές των πελμάτων, από την εργασία.
Μάνες έσφαξαν τα παιδιά τους και τα έφαγαν. προτίμησαν να γευθούν το απόστημα του έρωτός τους, από το να τα βλέπουν να πέφτουν, από βόμβες χημικές.
Πατεράδες έμπασαν στα βρώμικα μυαλά τους, τα τέκνα τους, γι’ αυτό τώρα αναζητούν τον πλούτο ματωμένοι.
Άνοιξαν οι ουρανοί υποτονικά και μας κατάπιαν. Άντρες σιγοκαιουν το τελευταίο τους τσιγάρο πάνω στα αστικά νεκροταφεία.(σχολείο).
Μαθηματικοί αλγόριθμοι αναζητούν ανεξάρτητοι πλέον το υλικό μας τέλος, αφού εμείς κακόδοξα <<γεωμετρήσαμε>> με τα άβουλα μάτια.
Καπνιστές δυσκολεύονται να καταπιούν, καθώς το μαύρο αίμα από τα μέσα τους, παφλάζει πάνω στο μήλο του Αδάμ.
Όλα γράφουν τέλος. Όλα γράφουν λάθος. Η αρχή πετσόκοψε τα στήθια της για να μην μπορέσει πια να βυζάξει τα παιδιά της.
Κρέας, σάρκα, γύμνια και υλιστική ομορφιά. Κοινωνία έμορφη, κατακόκκινη σαν αίμα.
Στροφή 